Skip to content
Tags

,

Voor mamma

januari 11, 2013

memorys

Een ode aan je leven.

Je was nog iemand van voor de grote oorlog; een getuige van een generatie die steeds meer aan het verdwijnen is; een getuige die het nog kon navertellen hoe het in die tijd er echt aan toe ging. Als kind deelde ik met jou de liefde voor geschiedenis en oude verhalen over vroeger. Ik vroeg heel klein al je de oren van je lijf.

Thuis had je je handen vol altijd met ons. Altijd bezig en tussendoor even gezellig zitten. Overdag het huishouden; de kinderen een kop thee tussen de middag en dan in de avond bij Hotel Faber ook nog eens de handen uit de mouwen. In het hotel mocht je behalve kamers opmaken ook in de keuken werken. En vandaar uit maakte je ook thuis het heerlijkste klaar. De heerlijke soep altijd op de zondagen met het draadjesvlees. Graag stond ik in die kleine keuken in de van Neckstraat te kijken hoe je dat toch allemaal deed. De geur van het boter; de sauzen en de kruiden. De saus over de bloemkool en het beslag van de roombotercake.  Op het einde van je carriere in het hotel zat men soms vertwijfelt zich af te vragen wat ze moesten zonder jou. Want van de jonge meisjes die er kwamen kwam niet zo veel van terecht doorgaans. Wat ze met z’n 2-en deden met moeite dat deed jij op routine in je eentje. Wat is er toch met de jeugd aan de hand; vroeg jij je toen al af. Tijdens je afscheid van het hotel kreeg je eindelijk de eer die je toekwam.

Op vakanties gaan waar dan ook, was voor jouw geen vakantie zei je dikwijls. Want ook daar was het handen uit de mouwen met 4 kinderen in een tentje. Maar toch kon je genieten van ons en er toch even tussenuit zijn. Wij waren alles voor je en als wij genoten en plezier hadden dan genoot je mee. Maar ook kon je ons loslaten. Je gaf ons alle vrijheden die bij onze leeftijd pastten. Een brommer als we 16 werden, vriendinnen mochten mee naar huis en daar was er eentje zeer bedreven in. Vriendinnen, maar ook pleegkinderen. Twee keer nam je die in huis, omdat er bij hen thuis niet meer te leven viel.

Tot het moment dat de vogels een voor een wegvlogen en dan op een moment bleef ik met je achter. Een hele verandering voor een zoon die een gezellig vol huis gewend is. Samen sloegen we ons erdoorheen. En gebeurde het ook dat er soms weer vogels op hun oude honk terug moesten komen; tijdelijk. Ik herinner me in die tijd de vele gesprekken die we hadden samen. Je had nog geen lagere school afgemaakt; maar wat je had was wijsheid. Er is geen school of dure opleiding die een mens dat kan bijbrengen. Ook ik ging op den duur weg. Maar kwam vaak terug. Met vrouw en later met kinderen. Kinderen die ook heel graag bij je wilden zijn. Je zette ze niet voor dat vierkante schreeuwende  ding. Jij ging met ze lezen en in de kast stonden dozen vol met LEGO, samen knutselen en samen verven of tekenen. In onze jongste ontdekte je de laatste tijd gevoel voor muziek achter dat oude kleine orgeltje boven op de slaapkamer. En ook als het mooi weer was, ging je naar de kinderboerderij of naar de speeltuin. Je pastte veel op ze. Nooit vergat je de verjaardag van je kleinkinderen. Ze hebben de mooiste herinneringen aan jouw; terwijl jijzelf helemaal niet zo’n leuke jeugd hebt gehad, dat liet je de laatste tijd ook doorschemeren.

Het laaste jaar kreeg je gezondheidsklachten die op zich niet heel ernstig leken. Ondanks dat was je geen type om daarom maar stil te gaan zitten. Vrijwilligerswerk vanuit je hobby”Ik ga weer koken voor die oude mensen”. Zei je; terwijl je inmiddels 77 was.  En ook bejaardengym met je jongere zus. We hadden veel gesprekken over de actualiteit van alledag; het slechte nieuws uit alle media en de kranten barst uit z’n voegen. En dan heb je angst je moeder te moeten verliezen aan een maatschappij waarin deze ouderen moeten bijbetalen om als een hondje extra naar buiten te kunnen; om te moeten dokken voor een extra wasbeurt naast die ene keer per week. Het betalen van eigen WC papier, het gedwongen moeten zitten urenlang in hun eigen poepluier of drek. Gaandeweg werd dit mijn nachtmerrie. Kom bij mij wonen als het zover komt zei ik; maar je hield ook van je zelfstandigheid. Je had een hekel eraan om iemand tot last te zijn. Je had ook nog je vogels; je tuin en je vijver met vissen.

Ook in 2013 ging het leven weer verder. De oliebollen van moeder smaakten weer als de lekkerste. Bakken vol van het spul stonden weer op het aanrecht gereed om opgehaalt te worden. Niets wees erop dat dit alles in elkaar zou klappen, nog vlak nadat we jou met de hele familie een goed nieuwjaar hadden gewenst. Niets wees erop dat die keer dat we nog bij je waren om een schep te lenen, dat dat de laatste keer was dat we je in alle glorie levend nog mochten zien.  Niets wees erop dat je zo stiekum uit ons leven zou worden weggeplukt die ene nacht tijdens je slaap. Want anders dan vele anderen ook, hield je nog zo van dat leven en was je nog zo vitaal. Een griepje kon dat zelfs niet onderdrukken.

En toch…gebeurde het.

Wij waren alles voor je en jij was alles voor ons.

Rene wenst je heel veel liefs en een verblijf in de sferen zoals je toewijding was voor ons en je omgeving.

Advertenties

From → Persoonlijk

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: